11/9/2001: 20 Χρόνια πέρασαν από την επίθεση στις ΗΠΑ!

Πηγή:

https://www.tlife.gr/eidhseis-nea/11-septemvriou-2001-20-xronia-apo-ti-ptosi-ton-didymon-pyrgon-i-mera-pou-allakse-ton-kosmo/1220363/

Ο σεισμός της Αθήνας στις 7/9/1999!

Πηγή:
https://www.tovima.gr/2021/09/07/society/7-septemvriou-1999-o-fonikos-seismos-tis-athinas/

Chernobyl: 35 years after the nuclear disaster | DW Documentary

 

Τσερνόμπιλ: 35 χρόνια από την πυρηνική καταστροφή

 

Φουκουσίμα: 10 χρόνια μετά την καταστροφή που άλλαξε την Ιαπωνία

 

24-02-1981. ''Ο Εγκέλαδος χτυπάει την Αττική.(Αλκυονίδες).''

    Το ρολόι έδειχνε ακριβώς 22:53 όταν ακούστηκε ένα βουητό ακολουθούμενο από ισχυρό σεισμό διάρκειας 10 δευτερολέπτων. Είχε μέγεθος 6,7 Ρίχτερ.

    Επίκεντρό του, ήταν οι Αλκυονίδες Νήσοι,γνωστές και ως Καλά Νησιά στον Κορινθιακό Κόλπο. Το εστιακό βάθος του σεισμού ήταν 8 χιλιόμετρα. Το επίκεντρο του, 70 km από την Αθήνα, 15 km από το Λουτράκι, 20 km από την Κόρινθο.

    Πολλοί Αθηναίοι έντρομοι βγήκαν σε πάρκα και πλατείες. Τον πανικό επέτεινε η διακοπή του ρεύματος που ακολούθησε τη δόνηση. Οι δρόμοι γέμισαν κόσμο. Πρόκειται για τον πιο ισχυρό σεισμό των τελευταίων δεκαετιών στην Αθήνα.

    Ο κόσμος ανάβει φωτιές στους δρόμους για να ζεσταθεί. Άλλοι κοιμηθήκαν στα αυτοκίνητά τους. Άλλοι έστησαν πρόχειρες σκηνές σε πάρκα και πλατείες. Πολλοί εγκατέλειψαν την πόλη.

Επικράτησε απίστευτο κομφούζιο στις εξόδους της πρωτεύουσας. Λόγω μπλακ άουτ, τα φανάρια δεν λειτουργούσαν ενώ και η Τροχαία ήταν απούσα.

    Η είδηση για τον σεισμό, μεταδόθηκε από την τηλεόραση σε ολόκληρη τη χώρα. Η τηλεφωνική επικοινωνία με συγγενείς, φίλους και γνωστούς, ήταν αδύνατη λόγω υπερφόρτωσης.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μεγαλώσουν ο πανικός και η ανασφάλεια και να επεκταθούν σε όλη την επικράτεια. 

    Ένας ισχυρός μετασεισμός 6,4 Ρίχτερ το πρωί της επόμενης ημέρας αποτελειώνει ότι είχε απομείνει. Μέσα στις επόμενες τέσσερις ημέρες πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από χίλιες μετασεισμικές δονήσεις, μεγέθους 3 ως 5,8 Ρίχτερ με αποκορύφωση αυτή των 6,3 Ρίχτερ στις 4 Μαρτίου.

   Απολογισμός. 20 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 500 τραυματίστηκαν. Περισσότερα από 22.500 σπίτια καταστράφηκαν και άλλα 60.000 υπέστησαν ζημιές. Οι περισσότερες καταστροφές στην Αθήνα καταγράφηκαν στο Περιστέρι, την Ανθούπολη και την Παλατιανή. Στη Νίκαια αρκετές προσφυγικές κατοικίες κρίθηκαν επικίνδυνες και πάνω από 300 οικογένειες έμειναν άστεγες. Στην Κόρινθο, το Λουτράκι, τα Μέγαρα, την Περαχώρα, το Κιάτο και σε γύρω περιοχές, οι υλικές καταστροφές ήταν μεγαλύτερες. Η Περαχώρα της Κορινθίας είχε σχεδόν ισοπεδωθεί. Το 10% των σπιτιών των Μεγάρων δεν ήταν πλέον κατοικήσιμα. Τεράστιες ζημιές είχαν υποστεί κτίρια σε Κόρινθο και Λουτράκι, όπου κατέρρευσαν δύο ξενοδοχεία που λόγω της εποχής ευτυχώς, ήταν άδεια από κόσμο.

  Υπολογίζεται ότι ως τις 3/12/1983, δόθηκαν 60 δισεκατομμύρια δραχμές για την αποκατάσταση των σεισμόπληκτων.

  Πολλοί συνέχιζαν να κοιμούνται για μέρες στα αυτοκίνητά τους. Άλλοι έζησαν για μήνες σε σκηνές. Περισσότεροι από 3.000 από αυτούς, ήταν κάτοικοι της Ανθούπολης στο Περιστέρι που έμειναν άστεγοι. 

  Δυστυχώς, πολλοί στους σεισμούς του 1981, έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν πηδώντας από ταράτσες, παράθυρα ή τρέχοντας στις σκάλες των σπιτιών τους. Μεγαλύτερες απώλειες επέφερε ο πανικός παρά οι καταστροφές του σεισμού.

Το Τσέρνομπιλ στην Ελλάδα

Chernobyl (2019) | Official Trailer

Πέρασαν 30 χρόνια από τον θρίαμβο!

Eurobasket 1987, η ιστορία ενός εισιτηρίου

http://www.sport24.gr/Columns/thanasis-krekoukias/eurobasket-1987-h-istoria-enos-eisithrioy.3645369.html

Γιατί διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία;

Πηγή:

http://tvxs.gr/news/istoria/giati-dialythike-i-gioygkoslabia

Σαν σήμερα, πριν 73 χρόνια, και συγκεκριμένα στις 29 Νοεμβρίου 1943 γεννήθηκε μια χώρα που επί μισό αιώνα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια και στον ψυχροπολεμικό κόσμο, αλλά τελικά διαλύθηκε με τον πλέον επώδυνο τρόπο: η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (SFRJ).

Συγκεκριμένα στις 29 Νοεμβρίου του 1943 το αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (Antifašističko Vijeće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije) συνεδρίασε στην πόλη Jajce της Βοσνίας, με επικεφαλείς τους παρτιζάνους του Τίτο.

Εκεί θεσπίστηκε ένα πολιτικό πρόγραμμα που ανάμεσα στ' άλλα προέβλεπε και τη συγκρότηση ενός γιουγκοσλαβικού κράτους, που θα έπαιρνε τελικά τη μορφή μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδιακής ένωσης με αρχηγό της τον Στρατάρχη Τίτο...

Η Γιουγκοσλαβία είχε 22 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελούνταν από έξι ομόσπονδες δημοκρατίες, με τέσσερις επίσημες γλώσσες (Σέρβικα, Κροάτικα, Σλοβένικά και Σλαβομακεδόνικα), τρεις κύριες θρησκείες (Ορθοδοξία, Καθολικισμός, Μουσουλμανισμός) και πάνω από 30 επίσημα καταγεγραμμένες εθνικές μειονότητες.

Ήταν ίσως ο γνησιότερος κληρονόμος της πολυεθνικής Αψβουργικής Αυτοκρατορίας, στην ουσία μια μίνι Αψβουργική Αυτοκρατορία σε βαλκανική, ομοσπονδιακή και σοσιαλιστική εκδοχή.

Η φυσιογνωμία της ήταν βαλκανική και κεντροευρωπαϊκή, Μεσογειακή και ηπειρωτική, Δυτική και ανατολική ταυτόχρονα. Ήταν αυτό που ονομάζουμε μια “χώρα-γέφυρα”.

Πλέον η Γιουγκοσλαβία υπάρχει μόνο στα βιβλία της Ιστορίας, καθώς διαλύθηκε αιματηρά, και στη θέση της δημιουργήθηκαν επτά ανεξάρτητα εθνικά κράτη.

Για έναν αγεωγράφητο κι ακόμη χειρότερα για έναν μαθητή σχολείου η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν ένα σκληρό κτύπημα: Αντί για μία χώρα με μία πρωτεύουσα, τώρα πρέπει να μάθει για επτά χώρες με επτά πρωτεύουσες. Έχοντας μεγαλώσει στην απλότητα της παλιάς γεωγραφίας χάνουμε την υπομονή μας με την πολυπλοκότητα της καινούργιας.

Η “Βαλκανοποίηση” μας κυνηγά συνεχώς: Στη θέση ενός μωσαϊκού από έθνη που υπήρχαν στα Βαλκάνια τα τέλη του 19ου αιώνα, δημιουργήθηκε ως τις αρχές του 21ου αιώνα ένα μωσαϊκό από εθνικά κράτη. Ο κατακερματισμός και η πολυπλοκότητα συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει στα Βαλκάνια.

Υπάρχουν πολλοί κάτοικοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας που αναρωτιούνται συχνά τι έφταιξε και γιατί η πανέμορφη χώρα τους, που ήταν κάποτε χώρα-πρότυπο στο λεγόμενο Αδέσμευτο Κόσμο, κι ένας “παράδεισος” για το μέσο Γιουγκοσλάβο πολίτη, ο οποίος ζούσε με ασφάλεια, ευημερία και σχετική ελευθερία, έπρεπε να διαλυθεί και μάλιστα με τόσο επώδυνο και αιματηρό τρόπο.

Πως ξεχάστηκαν με μιας όλα τα καλά του προηγούμενου συστήματος και ειδικά το σύνθημα “Αδελφότητα και Ενότητα” (BRATSTVO I JEDINSTVO); Έφταιγαν οι ξένοι ή μήπως έφταιγαν οι ίδιοι; Τι ήταν αυτό που επανέφερε στην επιφάνεια εθνοτικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές, έπειτα από μισόν αιώνα ολοκληρωτικής κομουνιστικής παρασιώπησής τους;

Το εγχείρημα της Γιουγκοσλαβίας ηττήθηκε τόσο από τις δυνάμεις της Ιστορίας, όσο κι από τα λάθη και τις παραλείψεις των ηγετών της, και ειδικά του ίδιου του Τίτο (1892-1980).

Φτάνοντας στον ανώτατο ρόλο του “εθνάρχη-μονάρχη” της χώρας όταν ήταν ήδη πάνω από ογδόντα ετών, ο Τίτο περιέπεσε σε μια κατάσταση απραξίας κι ακινησίας, απρόθυμος να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αποξενωμένος από την πραγματική κατάσταση στη χώρα του.

Όταν ο Τίτο πέθανε η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο, αφότου άρχισε να ισχύει ο νέος κανονισμός διακυβέρνησης της χώρας, σύμφωνα με τον οποίο στην κορυφή της χώρας και του ΚΚΓ δεν υπήρχε ένα άτομο, αλλά ένα συλλογικό όργανο αποτελούμενο από εκπροσώπους των έξι ομόσπονδων δημοκρατιών και των δύο αυτόνομων περιοχών (Βοϊβοντίνα και Κόσοβο).

Ως πρόεδρος αυτού του οργάνου αναλάμβανε κάθε χρόνο κι ένας από τα μέλη αυτού του προεδρείου, με προκαθορισμένη σειρά. Αυτό περιόριζε τη δυνατότητα να ολοκληρώνονται έργα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και δημιούργησε ένα δυσκίνητο όργανο, ακατάλληλο για περιπτώσεις κρίσεων.

Η μεσαία τάξη της χώρας ήταν επίσης όλο και πιο δυσαρεστημένη, αν και κρατούσε τα κλειδιά λειτουργίας του κράτους.

Κρυφακούοντας τον πατέρα του, που ήταν ανώτατο στέλεχος της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο νεαρός Έμιρ Κούστουριτσα τον άκουσε να παραπονιέται ένα βράδυ στους φίλους του: “Όλο αυτό θα καταρρεύσει μια μέρα. Παντού στον κόσμο οι γιατροί και οι δικηγόροι ζουν σε βίλες, σ' εμάς συμβαίνει το αντίθετο. Οι δικηγόροι και οι γιατροί μουχλιάζουν σε ουρανοξύστες και οι πρωτόγονοι φτιάχνουν βίλες. Ούτε αγρότες, ούτε εργάτες. Δε θα κρατήσει πολύ!” (Έμιρ Κούστουριτσα, Κι Εγώ που Είμαι σ' αυτή την Ιστορία; εκδ. Πατάκης, 2012, σελ. 53).

Αν και για κάποια χρόνια μετά το θάνατο του Τίτο (4.5.1980) το γιουγκοσλαβικό πολιτικοοικονομικό μοντέλο λειτούργησε, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, τα άλυτα όμως προβλήματα συσσωρεύονταν.

Η οικονομική ανάπτυξη έδωσε τη θέση της στη στασιμότητα και τα τεράστια δάνεια από το εξωτερικό, κυρίως από το ΔΝΤ, μαζί με τα ελλείμματα, άρχισαν να τροφοδοτούν τον πληθωρισμό, που σύντομα έγινε ανεξέλεγκτος. Στο βιοτικό επίπεδο οι διαφορές βορρά-νότου διευρύνθηκαν, με το βιοτικό επίπεδο στο Κόσοβο να φτάνει μόλις το 1/8 εκείνου της Σλοβενίας. Στην ουσία η άλλοτε ενιαία οικονομία είχε διασπαστεί σε έξι, όσες ήταν και οι ομόσπονδες δημοκρατίες της χώρας.

Οι διαφορές αυτές έγιναν μετά το 1985 πιο έντονες, τη στιγμή που ο Γκορμπατσόφ προωθούσε τη Γκλάσνοστ στη Σοβιετική Ένωση και τα κομμουνιστικά καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης άρχισαν να διαβρώνονται και να καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, αρχής γινομένης από τη γειτονική Ρουμανία.

Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη άλλαξε ριζικά. Ενώ η πρώην κομμουνιστική ανατολική Ευρώπη κλονίζονταν, το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προχωρούσε δυναμικά, φιλοδοξώντας να απορροφήσει στο μέλλον και τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες.

Η Δύση δεν χρειαζόταν πλέον μια ουδέτερη και μάλιστα σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία, που έμοιαζε ανήμπορη να αντιμετωπίσει τις κοσμογονικές αλλαγές και τα εσωτερικά της προβλήματα. Η κάθε ομόσπονδη δημοκρατία υπερασπίζονταν με ζήλο αποκλειστικά τα συμφέροντα της.

Άρχισε τότε να εμφανίζεται ένα είδος εσωτερικού ανταγωνισμού μέσα στη Γιουγκοσλαβία, υποβοηθούμενου από τις εθνικιστικές και αποσχιστικές τάσεις της κάθε περιοχής, που υποθήκευε το μέλλον της. Το κέντρο (Βελιγράδι) δεν μπορούσε εύκολα να συγκεντρώσει φόρους και δασμούς, ώστε να ξεπληρώσει τα εξωτερικά δάνεια της χώρας.

Κοντολογίς ο θάνατος του Τίτο άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Οι ηγέτες που τον διαδέχθηκαν, όπως ο Σέρβος Σλομπόνταν Μιλόσεβιτς, αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και υπέκυψαν στον ολέθριο εθνικισμό.

Το 1988 η Γιουγκοσλαβία των 22 εκατομμυρίων κατοίκων χρωστούσε συνολικά 13,5 δισεκατομμύρια δολάρια και το ΔΝΤ έλεγε πως ήταν ήδη υπερχρεωμένη και δεν μπορούσε να πάρει άλλα δάνεια. Η ειρωνεία πάντως είναι πως το 2010, οι έξι δημοκρατίες που προέκυψαν από την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (με συνολικό πληθυσμό που δεν ξεπερνά πλέον τα 20 εκατομμύρια) -χωρίς να υπολογιστεί και το Κόσοβο- χρωστούσαν όλες μαζί 184 δισεκατομμύρια δολάρια και κανείς δεν τις έλεγε πως είναι υπερχρεωμένες και ότι δεν μπορούν να πάρουν άλλα δάνεια.

Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες για τον πολιτικοοικονομικό και διαλυτικό ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν “διεθνείς σωτήρες”, όπως το περιβόητο ΔΝΤ, κάτι που γνωρίζουμε πολύ καλά και στην περίπτωση της Ελλάδας. 

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον στα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται στη Γιουγκοσλαβία έντονες διαλυτικές τάσεις.

Οι τρεις πυλώνες του Τιτοϊσμού, δηλαδή η “Αδελφότητα και Ενότητα” των λαών της Γιουγκοσλαβίας, ο θεσμός της Αυτοδιαχείρισης και το Κίνημα των Αδεσμεύτων, κλονίστηκαν, ενώ δεν υπήρχε πλέον και το φόβητρο μιας επέμβασης του Σοβιετικού Στρατού, που συγκρατούσαν τις φυγόκεντρες τάσεις. Οι επιλογές τότε ήταν βασικά δύο για τη Γιουγκοσλαβία.

Η μία ήταν να μετατραπεί σε συγκεντρωτικό κράτος με ισχυρό κέντρο εξουσίας, πιθανώς υπό τον έλεγχο των Σέρβων που ήταν και ο μεγαλύτερος και ο πιο διασκορπισμένος λαός της Γιουγκοσλαβίας.

Η άλλη ήταν να μετατραπεί σε μια χαλαρή συνομοσπονδία κυρίαρχων κρατών, όπως επιθυμούσαν η Κροατία και η Σλοβενία. Τελικά δεν επιλέχθηκε τίποτε από τα δύο. Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση τροφοδοτούσε παντού την άνοδο των εθνικισμών, που σχεδίαζαν ένα μέλλον καθαρά εθνικό και χωρίς ομοσπονδιακή διάσταση.

Έτσι, στις πρώτες “ελεύθερες” εκλογές σε όλες σχεδόν τις ομόσπονδες δημοκρατίες αναδείχθηκαν κόμματα και πολιτικοί με εθνικιστική, δημαγωγική και λαϊκιστική ρητορική.

Συμπερασματικά η προσπάθεια ενοποίησης των Νότιων Σλάβων των Βαλκανίων, που ξεκίνησε το 1918 με ρομαντικά θα έλεγε κανείς αρχικά κίνητρα, αποδείχθηκε ένα αποτυχημένο εγχείρημα. Ούτε η κοινή τους καταγωγή, ούτε η γλωσσική τους συγγένεια, αποδείχθηκαν αρκετά ισχυρές απέναντι στις πολιτισμικές, θρησκευτικές και πολιτικές τους διαφορές.

Το πρώτο γιουγκοσλαβικό κράτος (1918-1941), που βρισκόταν κάτω από την πολιτική ηγεμονία των Σέρβων και της βασιλικής δυναστείας των Καρατζόρτζεβιτς, διαλύθηκε εξαιτίας διαμαχών για την εσωτερική του δομή, ώσπου η γερμανική εισβολή, μαζί με τους εγχώριους φασίστες (π.χ. Κροάτες Ούστασι), έβαλε την ταφόπλακά του.

Ωστόσο η κοινή αντίσταση των λαών της Γιουγκοσλαβίας απέναντι στο φασισμό και η άνοδος του Τιτοϊκού κομουνισμού, ξαναζωντάνεψαν την ιδέα του κοινού κράτους, αυτή τη φορά με τη μορφή μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδίας. Στις 29 Νοεμβρίου 1943 γεννήθηκε μια χώρα που επί μισό αιώνα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια και στον ψυχροπολεμικό κόσμο, αλλά τελικά διαλύθηκε με τον πλέον επώδυνο τρόπο: η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (SFRJ).

Συγκεκριμένα στις 29 Νοεμβρίου του 1943 το αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (Antifašističko Vijeće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije) συνεδρίασε στην πόλη Jajce της Βοσνίας, με επικεφαλείς τους παρτιζάνους του Τίτο.

Εκεί θεσπίστηκε ένα πολιτικό πρόγραμμα που ανάμεσα στ' άλλα προέβλεπε και τη συγκρότηση ενός γιουγκοσλαβικού κράτους, που θα έπαιρνε τελικά τη μορφή μιας σοσιαλιστικής ομοσπονδιακής ένωσης με αρχηγό της τον Στρατάρχη Τίτο.

Ωστόσο και η δεύτερη Γιουγκοσλαβία (1941-1992), γνωστή και με τα αρχικά SFRJ (Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας), κατέρρευσε τελικά κυρίως από εσωτερικές αιτίες, όπως η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1980, η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης, η άνοδος των εθνικισμών και η αδυναμία των πολιτικών ελίτ να βρουν κοινώς αποδεκτές λύσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση της χώρας μέσα σε ένα λουτρό αίματος που προκάλεσε ένας αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος έφερε στην επιφάνεια μίση και πάθη, δαίμονες του παρελθόντος, που όλοι πίστευαν πως είχαν θαφτεί για τα καλά στο απέραντο νεκροταφείο της Ιστορίας.

Σήμερα η χώρα αυτή δεν υπάρχει πλέον. Διαλύθηκε έπειτα από μακροχρόνιους αιματηρούς πολέμους τη δεκαετία του 1990 και στη θέση της δημιουργήθηκαν επτά ανεξάρτητα εθνικά κράτη (Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜακεδονίας, Κόσοβο), ορισμένα από αυτά προτεκτοράτα, κι άλλα μη βιώσιμα, που παλεύουν να σταθούν στο σύγχρονο κόσμο.

Η Γιουγκοσλαβία, η “χώρα των Νότιων Σλάβων”, αποτελεί πια παρελθόν, μια ανάμνηση σε πολλούς δυσάρεστη αλλά σε αρκετούς όμως ευχάριστη. Υπάρχει σε μια σημαντική μερίδα των λαών των Δυτικών Βαλκανίων, που συγκατοικούσαν στα πλαίσια του κοινού σπιτιού της Γιουγκοσλαβίας, η αίσθηση μιας κοινής ιστορικής εμπειρίας που, μετά από τις περιπέτειες των πρόσφατων πολέμων, αρχίζει και πάλι να τους ενώνει. 

Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας (το τελευταίο του βιβλίο είναι το “Άγνωστη Σερβία”, που έγραψε μαζί με τη Μίλιτσα Κοσάνοβιτς) και δημιουργός του Ζενίθ(www.zenithmag.wordpress.com)

Σαν σήμερα το 1986 ισχυρός σεισμός μεγέθους 6,2 ρίχτερ έπληξε την Καλαμάτα.

Σαν σήμερα το 1986 ισχυρός σεισμός μεγέθους 6,2 ρίχτερ έπληξε την Καλαμάτα. Ο απολογισμός ήταν δεκάδες θύματα και εκτεταμένες υλικές ζημιές στον οικιστικό ιστό της πόλης. Στο ιστορικό κέντρο, ποσοστό 71% των κτιρίων καταστράφηκε ή υπέστη σοβαρές ζημιές, ενώ στο σύνολο της πόλης οι καθολικές βλάβες κάλυπταν το 22,3% των κτιρίων που κρίθηκαν κατεδαφιστέα.

Πηγή:

www.facebook.com/GRR80s/?fref=ts

Apollo 11 Saturn V Launch Camera E-8

Η ζωή του Yuri Gagarin με φωτογραφίες 53 χρόνια από το ιστορικό ταξίδι του στο διάστημα... 
http://www.lifo.gr/articles/science_articles/2305

Η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΟΥ ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟΥ ΣΚΕΛΕΤΟΥ 'ΦΑΝΤΑΣΜΑ' ΤΗΣ ΛΕΩΦ.ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ 21/05/95 by Christos1977gr

Σαν σημερα στις 11 το βραδυ, πριν απο 35 χρονια ακριβως!

Σαν σήμερα το 1982 καταργήθηκαν οι μπλε ποδιές στα σχολεία

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982 ο υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, Λευτέρης Βερυβάκης αποφάσισε την κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της σχολικής ποδιάς.

Οι μαθητές υποδέχτηκαν τα νέα με χαρά, καθώς οι περισσότεροι υποστήριζαν ότι η σχολική ενδυμασία τους καταπίεζε. Ιδιαίτερα τα κορίτσια απαλλάχτηκαν από τη μπλε ποδιά με τον άσπρο γιακά και τα άσπρα καλτσάκια που τις περιόριζε. Τα αγόρια έπρεπε και αυτά να φορούν ποδιές, αλλά οι εκπαιδευτικοί ήταν απόλυτα χαλαροί μαζί τους και πρακτικά, το μέτρο ίσχυε μόνο για τις κοπέλες.

 Οι αντιδράσεις για την κατάργηση της ποδιάς

Οι πιο προοδευτικοί συμφώνησαν με το μέτρο του υπουργού, γιατί πίστευαν πως η ομοιομορφία στο ντύσιμο των μαθητών εμπόδισε την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και έκανε τα σχολεία να μοιάζουν με στρατόπεδα. Αντίθετα, οι πιο παραδοσιακοί υποστήριξαν ότι με την κατάργηση της σχολικής ποδιάς θα χανόταν η ταυτότητα των μαθητών και θα επικρατούσε ασυδοσία στην εξωτερική εμφάνιση, ειδικά των κοριτσιών. Τον πρώτο καιρό δεν έβγαλαν όλοι οι μαθητές την ποδιά και συνέχισαν να τη φορούν. Ίσως και από συνήθεια… Έτσι, σε πολλές φωτογραφίες του 1982-3 το ντύσιμο των μαθητών είναι «ανάμεικτο».... 

Εκείνοι που σίγουρα δεν χάρηκαν με την κατάργηση της ποδιάς ήταν οι έμποροι, οι ιδιοκτήτες καταστημάτων και οι σχεδιαστές που επιμελούνταν τα νέα σχέδια της ποδιάς. Κάθε χρόνο λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς γονείς και μαθητές έσπευδαν στα πολυκαταστήματα του κέντρου της Αθήνας, Μινιόν, Αφοί Λαμπρόπουλοι, Δραγώνας, για να αγοράσουν καινούριες σχολικές ενδυμασίες.

Οι τιμές της σχολικής ποδιάς

Οι τιμές των νέων σχεδίων αποτελούσαν θέμα στις εφημερίδες. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» διαβάζουμε τις τιμές για τις ποδιές, από το νηπιαγωγείο μέχρι το γυμνάσιο. Η διαφορά από τις απλές, που μπορούσε να βρει κανείς ακόμα και σε βιοτεχνίες, μέχρι τις «μοντέρνες» ποδιές του Τσεκλένη, ήταν τεράστια...

Πήροφορίες: mixanitouxronou.gr

Κρίση στα Ίμια - Έκτακτα δελτία MEGA ξημερώματα 31.01.1996

Σαν σήμερα το 1979 ξεκινά δοκιμαστικά η έγχρωμη μετάδοση από την EΡΤ Αυτό ήταν το πρώτο ελληνικό έγχρωμο σήριαλ

Πηγή:
http://www.lifo.gr/now/san_simera/86094

Σαν σήμερα η μαύρη επέτειος της δεύτερης ρίψης ατομικής βόμβας, στην πόλη Ναγκασάκι!

Σαν σήμερα η μαύρη επέτειος της ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας!

Σαν σήμερα το έτος 1945, οι ΗΠΑ έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα, στην πόλη Χιροσίμα της Ιαπωνίας.

http://www.pri.org/stories/2015-08-04/what-if-your-hometown-were-hit-hiroshima-atomic-bomb

Πέντε υποθέσεις-θρίλερ που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη

Σοκαριστικές υποθέσεις που καθήλωσαν επί ώρες το πανελλήνιο στις τηλεοπτικές οθόνες, άλλες που ξετυλίγονταν σταδιακά αποκαλύπτοντας όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειές τους. Ιστορίες φρίκης, που διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’90, ξεπερνώντας σε ορισμένες  περιπτώσεις ακόμη και τα πιο πετυχημένα σενάρια στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ο παιδοκτόνος Μανώλης Δουρής, που εμφανιζόταν αρχικά να θρηνεί σπαρακτικά τον χαμό του 6χρονου γιου του, η τριάδα της Παλλήνης με τα σεξουαλικά όργια, τους βιασμούς και τις δολοφονίες στο όνομα του Σατανά, η ομηρία του Σορίν Ματέι και η live δραματική συνομιλία, που παρακολούθησε όλη η Ελλάδα με κομμένη την ανάσα, η πολύωρη πειρατεία στο λεωφορείο με την τραγική της κατάληξη στο Ελμπασάν της Αλβανίας, η πενταπλή δολοφονία της οικογένειας στη Θάσο από τον φοιτητή Θεόφιλο Σεχίδη, που χαρακτηρίστηκε ως το «έγκλημα του αιώνα». Υποθέσεις που ξεπερνούν κάθε όριο του ανθρώπινου νου και κατάφεραν να στοιχειώσουν τον ύπνο μας...

Υπόθεση Δουρή

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1994, ο 6χρονος γιος του Μανώλη και της Γεωργίας Δουρή καθυστέρησε να επιστρέψει στο σπίτι του στην Ερμιόνη, ανησυχώντας την οικογένειά του. Η αστυνομία ειδοποιήθηκε και οι έρευνες άρχισαν άμεσα. Το παιδί βρέθηκε τελικά νεκρό και σεξουαλικά κακοποιημένο από τον Μανώλη Δουρή και ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά του, καλά κρυμμένο στον μαντρότοιχο μιας αλάνας, κοντά στο σπίτι της οικογένειας.

Η υπόθεση σοκάρει. Τραγική φιγούρα ο πατέρας, ο οποίος θρηνεί μπροστά στις κάμερες και ζητά εκδίκηση για τον χαμό του μικρού. Σύντομα όμως τα δεδομένα στην υπόθεση ανατρέπονται προς έκπληξη όλων. Ο πατέρας συλλαμβάνεται και στην ομολογία του ότι σκότωσε το ίδιο του το παιδί, προσπαθεί να δικαιολογηθεί λέγοντας: «Με κυριεύει μια σπάνια ασθένεια, με μεταμορφώνει. Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε».

Ο «τραγικός πατέρας» μετατρέπεται αμέσως στα μάτια της κοινής γνώμης σε «τέρας» και «ανθρωπόμορφο κτήνος». Στη διάρκεια της δίκης, ο Δουρής, ο οποίος έπασχε από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, αλλάζει γραμμή και δηλώνει «αθώος», κατηγορώντας μάλιστα τη σύζυγό του για τον θάνατο του παιδιού. «Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο», έλεγε.

Ενώ εκδικαζόταν η συγκλονιστική υπόθεση, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο των ΜΜΕ, τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν περιέπλεξαν τα δεδομένα: σύμφωνα με το ιατροδικαστικό πόρισμα, στο άψυχο σώμα του παιδιού εντοπίστηκαν τρίχες γεννητικών οργάνων που δεν ανήκουν στον Δουρή. Τελικά, κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους για ασέλγεια, κάθειρξης 20 ετών για βιασμό και ισόβιας κάθειρξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση με «ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση».

Δύο περίπου χρόνια μετά τη δολοφονία του γιου του, στις 24 Φεβρουαρίου του 1996, ο Μανώλης Δουρής βρίσκεται κρεμασμένος με το καλώδιο της τηλεόρασης στο κελί του στις φυλακές της Τρίπολης.

Οι σατανιστές της Παλλήνης

Το κουβάρι της φρικιαστικής υπόθεσης άρχισε να ξετυλίγεται τον Δεκέμβρη του 1993, μετά από συντονισμένες ενέργειες των συγγενών της αγνοούμενης, Θεοδώρας Συροπούλου. Πρωταγωνιστές της δύο νέα τότε αγόρια από την Παλλήνη, ο «αρχηγός» της τριάδας, Ασημάκης Κατσούλας, ένας φίλος του, ο Μάνος Δημητροκάλλης και η φίλη του, Δήμητρα Μαργέτη.

Η σύλληψη των δραστών έφερε στο φως τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της δράσης τους. Οι παιδικοί φίλοι άρχισαν να κάνουν τελετές μαύρης μαγείας στην Παλλήνη και στο Κορωπί προσπαθώντας παράλληλα να μυήσουν και άλλους συνομήλικούς τους. Το πρώτο έγκλημα διαπράχθηκε στις 27 Αυγούστου 1992. Με το πρόσχημα της λευκής μαγείας οδήγησαν την 14χρονη Θεοδώρα Συροπούλου στη θέση Σέσι στο Κορωπί, όπου έγδυσαν τη μικρή, της φόρεσαν χειροπέδες και την υποχρέωσαν να γονατίσει κρατώντας ένα κερί. Στη συνέχεια τη χτύπησαν με ένα ξύλο στο κεφάλι, αλλά όταν διαπίσωσαν ότι διατηρούσε τις αισθήσεις της, τη στραγγάλισαν. Αφού πέθανε, ασέλγησαν πάνω στο πτώμα της και μετά το περιέλουσαν με βενζίνη και έβαλαν φωτιά.

Το δεύτερο θύμα τους ήταν η 28χρονη Γαρυφαλλιά Γιούργα. Ήταν Μεγάλη Τετάρτη, 14 Απριλίου 1993, όταν εντόπισαν τυχαία τη μητέρα δύο παιδιών και καμαριέρα ξενοδοχείου. Τη συνάντησαν όταν εκείνη επέστρεφε στο σπίτι της στα Γλυκά Νερά και υποδυόμενοι τους αστυνομικούς, την επιβίβασαν στο αυτοκίνητο του Κατσούλα και την οδήγησαν σε ερημικό σημείο στο Κορωπί, όπου τις πέρασαν χειροπέδες, την έγδυσαν και τη βίασαν. Στη συνέχεια, της πολτοποίησαν το κεφάλι με μια πέτρα για να μην αναγνωρίζεται.

Οι κατηγορούμενοι παραπέμφθηκαν ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας, ύστερα από παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών τον Ιούνιο 1995. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πριν αρχίσει η δίκη, εξαιτίας της δημοσιοποίησης κατά την ανακριτική διαδικασία των πολύπλοκων καταθέσεων και των απολογιών των κατηγορουμένων στα ΜΜΕ, οι δικαστικές αρχές απαγόρευσαν τη δημοσίευση άλλων στοιχείων.

Ο Ασημάκης Κατσούλας καταδικάστηκε τελικά σε δύο φορές ισόβια κάθειρξη και πρόσκαιρη κάθειρξη 12 ετών και 10 μηνών, ενώ ο Μάνος Δημητροκάλλης σε δύο φορές ισόβια και πρόσκαιρη κάθειρξη 9 ετών και 10 μηνών. Η Δήμητρα Μαργέτη καταδικάστηκε σε κάθειρξη 17 ετών και 4 μηνών για απλή συνέργεια σε κάθε μία από τις ανθρωποκτονίες και αρπαγή ανηλίκου, αφού της αναγνωρίστηκε η ελαφρυντική περίσταση της μετεφηβικής ηλικία. Η Μαργέτη αποφυλακίστηκε στις 23 Νοεμβρίου 2001, καθώς οι δικαστές έκριναν ότι επέδειξε καλή διαγωγή κατά την κράτησή της και πως δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο για την κοινωνία.

Ο σφαγέας της Θάσου

Επί μέρες, τον Μάιο του 1996, η κοινή γνώμη παρακολουθούσε να αποκαλύπτονται οι λεπτομέρειες μιας από τις πιο φρικιαστικές υποθέσεις στα χρονικά της Ελλάδας. Ο 24χρονος φοιτητής Θεόφιλος Σεχίδης είχε σκοτώσει στο πατρικό σπίτι της οικογένειας στη Θάσο τον πατέρα του, τη μητέρα του, την αδελφή του, τη γιαγιά του και τον θείο του.

Ο Σεχίδης τεμάχισε τα πτώματά τους, τα τοποθέτησε σε πλαστικές σακούλες και τα μετέφερε στο αυτοκίνητό του με φέριμποτ στην Καβάλα, όπου και τα εξαφάνισε σε σκουπιδότοπο. Μόνο το πτώμα του θείου του βρέθηκε τελικά από την αστυνομία. «Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση και πρόλαβα να τους σκοτώσω πρώτος. Υπήρχε συνωμοσία σε βάρος μου. Βρισκόμουν εν αμύνη. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο επειδή ήξερα ότι ήμουν άλλης μάνας παιδί. Τους ξέκανα, για να μην με ξεκάνουν», ανέφερε ο ίδιος αργότερα.

Η υπόθεση μονοπώλησε το ενδιαφέρον όχι μόνο για την ίδια τη συγκλονιστική πράξη, αλλά και για το γεγονός ότι ο σφαγέας εμφανιζόταν αμετανόητος. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν και τα ενδιαφέροντά του, καθώς του άρεσε πολύ το διάβασμα, η ζωγραφική και η κλασική μουσική. Ακόμη και στη φυλακή, ζητούσε Μπαχ και Μότσαρντ, αλλά και πολλά βιβλία.

Η live ομηρία από τον Σορίν Ματέι

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1998, ο δραπέτης Σορίν Ματέι εισβάλλει στο διαμέρισμα της οικογένειας Γκινάκη, που βρισκόταν στην οδό Νιόβης 4 στα Κάτω Πατήσια και κρατά ομήρους, με την απειλή χειροβομβίδας, τέσσερα άτομα: τη μητέρα, Σουλτάνα Γκινάκη, τον 24χρονο γιο της, Ευάγγελο, την κόρη της, Αμαλία, και τον αρραβωνιαστικό της, Απόστολο Μακρινό. Στις 19:00 το βράδυ τηλεφωνεί στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και ζητά να βγει στον αέρα και να συνομιλήσει με τον παρουσιαστή ειδήσεων του καναλιού Νίκο Ευαγγελάτο. Επί τέσσερις ώρες, όλη η Ελλάδα παρακολουθεί τη συγκλονιστική συνομιλία των δύο ανδρών με κομμένη την ανάσα.

Η αστυνομία αποφασίζει να προχωρήσει τελικά σε έφοδο, πεπεισμένη ότι η χειροβομβίδα είναι ψεύτικη, έπειτα από την ανάκριση της φίλης του Ματέι, Π. Αθανασοπούλου, η οποία βρισκόταν υπό την επήρεια ουσιών. Στο μοιραίο διαμέρισμα έχουν απομείνει δύο δεμένοι όμηροι, αφού ο Ματέι, είχε απελευθερώσει νωρίτερα τον Βαγγέλη και τη Σουλτάνα Γκινάκη. Καθώς η αστυνομία μπαίνει στο σπίτι, τραβά με δύναμη τον Απόστολο Μακρινό και κατάφέρνει να τον απελευθερώσρει. Δεν είχε την ίδια τύχη και η Αμαλία Γκινάκη, της οποίας η πανικόβλητη φωνή αλλά και η έκρηξη ακούγονται ζωντανά στην τηλεόραση από το ανοιχτό τηλέφωνο.

Από την έκρηξη τραυματίστηκε και ο Ματέι και οι δύο τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Η Αμαλία Γκινάκη έφυγε από τη ζωή μετά από 17 ημέρες νοσηλείας, ενώ ο δράστης της αιματηρής επίθεσης βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι τους στις φυλακές το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Μάριο Ματσάκη, ο θάνατός του προήλθε από εισρόφηση γαστρικού υγρού, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη καταστολή.

Η λεωφορειοπειρατεία με την τραγική κατάληξη

Στις 29 Μαϊου 1999 ο 25χρονος Φλαμούρ Πίσλι καταλαμβάνει λεωφορείο του ΚΤΕΛ στην περιοχή Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, κρατώντας ομήρους τους επιβάτες του, και το οδηγεί στην Αλβανία. Στη διάρκεια του ταξιδιού κρατούσε στο χέρι του μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα.

Στην πράξη αυτή τον οδήγησε η οργή, αφού, όπως ισχυριζόταν ο νεαρός Αλβανός, είχε κατηγορηθεί άδικα για κατοχή τριών όπλων. Σε επικοινωνία του με την αστυνομία, μέσω του κινητού τηλεφώνου επιβάτιδας του λεωφορείου, ζήτησε λύτρα 50.000.000 δραχμών, τα τρία καλάσνικοφ για τα οποία είχε κατηγορηθεί, καθώς και ασφαλή μετάβαση στην πατρίδα του. Φοβούμενες μια εξέλιξη όμοια με εκείνη της οδού Νιόβης, οι αστυνομικές αρχές έκαναν δεκτούς τους όρους του και τού κατέβαλαν τα λύτρα, καθώς και τα όπλα, τα οποία όμως δεν δέχτηκε.

Η τρελή του πορεία του λεωφορείου, με κατεύθυνση την Αλβανία, έγινε υπό το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας, αλλά και των ΜΜΕ, με τις κάμερες να έχουν εστιάσει στον οπλισμένο δράστη. Πέρασε από το Κάτω Σχολάρι, τη Θέρμη Θεσσαλονίκης και πέρασε ανενόχλητο τα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Η περιπέτεια έληξε στο Ελμπασάν της Αλβανίας: η αλβανική αστυνομία περικύκλωσε το λεωφορείο και, όταν ο 25χρονος αρνήθηκε να παραδοθεί, άνοιξε πυρ. Νεκρός έπεσε ο νεαρός Γιώργος Κουλούρης από το Κάτω Σχολάρι, ο οποίος επέβαινε στο λεωφορείο, αλλά και ο ίδιος ο Πίσλι.

Πηγή:

http://www.newsbeast.gr